Er zijn van die momenten waarop je beseft dat het yogapad oneindig is. De wandeling die je maakt is mooi, verrassend, uitnodigend. Maar soms is de yogawandeling ook verschrikkelijk zwaar. Op die zware momenten voelt het alsof de berg die je oploopt zo stijl en zo hoog is, dat het rechte stuk – de tijdelijke finish – nooit lijkt te komen.

En die steile berg, dat is precies het stuk waar ik een paar maanden geleden aan begon. Ik zag op tegen die hoge berg, maar bewandelen was het enige dat me te doen stond. Althans, als ik vooruit wilde gaan. En ja, dat wilde ik. Dus daar stond ik dan, aan het begin van die berg.

Maar hoe was ik bij die berg terecht gekomen? Hoe had ik het zo ver laten komen, dat ik starend naar dat pad (dat toch echt waterpas leek te lopen) ineens stijl omhoog moest? Dat ik moeite moest doen om mijn (yoga)pad te bewandelen? Achteraf gezien verschillende factoren; de afgelopen tijd te veel hooi op mijn vork genomen, een voorval in mijn familie wat me erg heeft aangegrepen en signalen van mijn lichaam die ik genegeerd had. Want tja, voor het laatste geldt; ook yogajuffen steken wel eens de kop in het zand…

En zo begon ik een paar maanden geleden aan het beklimmen van de berg. Een zware tocht. Veel mediteren, veel voelen wat er echt in mijn lichaam en hoofd omging. Verdriet voelen en accepteren. Zo nu en dan niet eens zin hebben om de dag te beginnen. Twijfelen aan de keuzes die ik had gemaakt en die ik nog moest gaan maken.

En toen kwam daar ineens dat aanbod: of ik 2 weken les wilde komen geven op La Palma. Ik twijfelde, want ik twijfelde aan werkelijk alles wat ik deed. Maar ik besloot ‘ja’ te zeggen. Klaar voor wat avontuur. Het moeilijkste was om – weer – mijn yoga en pilatesstudio achter te laten. Drie weken ervoor was ik ook al een week in Spanje om yoga te geven. En de gedachten dat ik ‘mijn kindje’ weer moest achterlaten was lastig.
En toch zei ik ja. Gelukkig zei ik ja. Want nu ik hier zit, omgeven door de overweldigende schoonheid van dit eiland en waan ik me in stilte en sereniteit.. Hier heb ik buiten de lessen die ik geef ook veel tijd om alles van de afgelopen tijd te laten bezinken.

Voor het eerst sinds tijden voel ik die vertrouwde rust vanbinnen. Deze rust voelde ik ook altijd tijdens het doen van yoga. Het was ook deze rust, die ik kwijt was de afgelopen maanden. Zelfs tijdens mijn yoga beoefening. Meditatie was de afgelopen maanden vreselijk. Want in plaats van rust, werd ik enkel maar geconfronteerd met onrust. Maar nu heb ik hem weer terug. En als ik voor me kijk, zie ik een recht yogapad. Even geen steile bergen meer. Een rustig, vredig en sereen wandelpad.

Het enige dat we kunnen doen, als we ons in een crisis bevinden, is iedere keer weer terug komen bij onszelf. Het gevoel te voelen dat we misschien niet willen voelen. De stress, het verdriet, de pijn. Yoga kan hierbij helpen. Want pas als we echt ervaren en accepteren wat er is, kunnen we tot rust komen. En wanneer we ons weer in die rust bevinden, kunnen we zo veel meer genieten van alles wat er is…